
Pasta met cantharellen, boter en Parmigiano
Pasta met cantharellen, boter en Parmigiano Reggiano, gebonden met kookvocht in plaats van room. Een Noord-Italiaans eerste gerecht voor vier personen dat in 35 minuten klaar is.

Pasta is het hart van de Italiaanse keuken. Hier vind je onze pastarecepten, van klassiekers als carbonara, cannelloni en pasta e ceci tot gnocchi alla bava, lasagne met pompoen en cavolo nero en pasta met pistachepesto. Ook veel pasta met vis, zoals paccheri met octopusragù en spaghetti met vongole.

Pasta met cantharellen, boter en Parmigiano Reggiano, gebonden met kookvocht in plaats van room. Een Noord-Italiaans eerste gerecht voor vier personen dat in 35 minuten klaar is.

Groene broodgnocchi maak je van oud wit brood, melk, spinazie, ei en Parmigiano Reggiano. Je weekt het brood een uur, kneedt een zacht deeg, rolt bolletjes en kookt ze twee minuten. Erover gaat gebruinde boter met salie en walnoten. Cucina povera uit Trentino en Zuid-Tirol, voor vier personen.

Drie keer dezelfde vrucht, drie keer een andere smaak.
Dit stond op editie 16 van afgelopen zomer en het bord ging elke avond leeg. San Marzano uit blik voor de basis, tomatenpuree die we droogbakken tot hij aan de pan plakt, en geconfijte cherrytomaatjes die veertig minuten langzaam indrogen op 140 graden.

De beste citroenpasta bevat geen room. Wie room toevoegt om hem romig te krijgen, verbergt dat de emulsie niet gelukt is. Met genoeg zetmeelwater en de juiste temperatuur heb je geen druppel room nodig.

Penne alla vodka zonder tomaat is geen ketterij, het is een witte variant op de jaren 80 klassieker. Geen tomaat dus, wel pancetta, sjalot en maanzaad.

Voor één keer is bevroren beter dan vers. Dit is het enige Italiaanse recept waarbij Italiaanse oma's ongelijk hebben. Bevroren gnocchi maken deze ovenschotel, verse gnocchi vernietigen hem.

De meeste Nederlandse thuiskoks combineren risotto met óf kaas óf citrus, nooit samen met vet varkensvlees. Dat is een gemiste kans. In Zuid-Italië weet iedere nonna dat citroen juist nódig is om een vette worst eetbaar te houden in een primo.

De geheime stap die arrabbiata met salsiccia transformeert van "lekkere pasta" naar "onthoudbaar bord" kost 30 seconden en één ingrediënt dat je al in huis hebt. Een scheutje witte wijn, op het juiste moment. Zonder dat deglaceren mis je de helft van de smaak die vastzit aan de bodem van je pan.

Stracciatella hoort niet in de pan. Niet door de pasta. Niet warm gemaakt. Je legt het koud op een heet bord en laat het de rest zelf doen. Elke Italiaanse kok die het door de saus roert, maakt dezelfde fout. En ik was er jarenlang een van.

Het verschil tussen een gewone carbonara en een onvergetelijke zit hem niet in de eiersaus of de guanciale. Het zit hem in 30 seconden wachttijd na het afblussen van de artisjokken, terwijl de witte wijn verdampt en de natuurlijke suikers in de artisjok karamelliseren. Dat ene moment geeft de saus een diepte die je met geen enkel ander ingrediënt bereikt.

De meeste pastasauzen zijn inwisselbaar. Deze niet. Taleggio is een kaas die mensen ofwel meteen begrijpen, ofwel een tweede kans moeten geven. Wie hem eenmaal gesmolten over verse pasta heeft gegeten, grijpt nooit meer naar een blok geraspte Goudse.

Gevulde pasta heeft geen saus nodig. Nooit gehad ook. Wat hij wél nodig heeft, is een witte crème onder hem die al het werk doet. Italiaanse chefs weten dit al jaren. Tijd dat de rest het ook weet.