Een intieme reis door wijngaarden, hazelnootbossen en rijstvelden — met kookworkshops, chocolade, risotto en de warmte van la cucina Piemontese
Je weet dat moment waarop je ogen dichtdoet en meteen terug bent? Dat je de geur van vers gemaakte tajarin ruikt, de smaak van een koele Barbera op je tong voelt, en het geluid hoort van schaapjes die door de hazelnootboomgaarden drentelen? Dat is Piemonte. Geen glossy ansichtkaart, maar de echte Italiaanse keuken — ongefilterd, met aarde onder de nagels en olijfolie op je vingers.
We hebben 4 culinaire reizen op het programma in 2026. Van 4 t/m 8 mei, van 8 t/m 12 mei en van 5 t/m 9 (VOLGEBOEKT) en 9 t/m 13 oktober 2026 nemen Ylenia en ik je mee naar het hart van Noord-Italië. Vijf dagen lang proef je, leer je, kook je en leef je zoals de Piemontezen dat al generaties doen: con calma, met rust, met aandacht voor elk ingredient. We slapen in Ca’Vittoria, een charmant albergo tussen de heuvels van Tigliole d’Asti. We drinken wijn bij wijnhuis Pescaja, waar de gepassioneerde wijnmaker Beppe filosofeert over zon, hart en ziel. We maken chocolade bij Domori in Turijn, eten risotto tussen de rijstvelden van Tenuta Colombara, en leren van de families die hun leven wijden aan één ding: smaak.
Dit is geen standaard groepsreis. Dit is een culinaire reis naar Italië die je recht in de keuken van Piemonte zet — letterlijk. Je staat met je handen in het deeg. Je proeft de hazelnoot die net van de boom komt. Je drinkt bicerin in het oudste koffiehuis van Turijn. En ’s avonds? Dan zit je aan tafel met mensen die net zo van eten houden als jij.
Laten we samen afreizen.
Inhoudsopgave dan deze culinaire reis naar Piemonte in mei 2026
Dag 1 – Aankomst in de heuvels
Milaan, transfer en de eerste adem van Piemonte
Het begint ’s ochtends op Schiphol. Koffie in een kartonnen beker, je paspoort in je hand, en dat kriebelige gevoel in je buik. Om 09:35 uur stijgen we op met EasyJet richting Milaan Linate — een korte vlucht, maar lang genoeg om alvast te dromen over wat komt.
Om 11:15 uur landen we. De luchthaven is klein, overzichtelijk, Italiaans efficient. We stappen in een comfortabele touringcar en rijden weg van de stad, de snelweg op, richting het zuidwesten. De skyline van Milaan verdwijnt. De vlakte wordt glooiender. En dan — plots — zie je ze: de heuvels van Piemonte.
Wijngaarden zo ver je kunt kijken. Hazelnootbossen die in de lentezon glimmen. Kleine dorpjes met kerktorens en rode pannendaken. Dit is het landschap waar Barolo vandaan komt, waar witte truffel groeit, waar elke heuvel een verhaal heeft. Wij rijden naar Tigliole d’Asti, een piepklein dorp dat voelt alsof de tijd er langzamer gaat. Piano piano, zeggen de Italianen — rustig aan, zonder haast.
Rond lunchtijd komen we aan bij Ca’Vittoria, ons thuis voor de komende dagen. Het is een traditioneel albergo verscholen tussen de heuvels, met een warme, huiselijke sfeer die je meteen omarmt. De eigenaren verwelkomen ons alsof we oude vrienden zijn. De kamers zijn comfortabel ingericht — houten balken, terracotta vloeren, modern comfort — en vanuit sommige ramen kijk je uit over de tuin met het buitenzwembad, omringd door groen.
We lunchen samen in het restaurant van het hotel. Niets ingewikkelds, maar alles smaakt naar hier: verse, seizoensgebonden Piemontese gerechten die het landschap proeven — de kruiden van de heuvels, de wijnen uit de vallei, het vakmanschap van generaties. Ylenia vertelt ondertussen over de dagen die komen, over de mensen die we gaan ontmoeten, over de smaken die ons wachten.
De middag is vrij. Je kunt een dutje doen, een wandeling maken door het dorp, de prachtige wijngaarden om ons heen, of gewoon in de tuin zitten met een boek. Sommige deelnemers duiken meteen het zwembad in. Anderen nemen een espresso op het terras en kijken naar de heuvels.
’s Avonds is er de optie om te dineren in de bistro van het hotel — informeel, gezellig, met gerechten die het seizoen volgen. Maar je mag ook gewoon vroeg naar bed, want morgen beginnen we écht.
De eerste dag smaakt naar verwachting.
Dag 2 – Van de hazelnoot farm van Cascina Barroero naar de wijn en de filosofie van Beppe Pescaja
Boomgaarden, schapen en een lunch die smaakt naar de aarde
Na het ontbijt verlaten we de vlakte en rijden we de Alta Langa in — een hoger gelegen deel van Piemonte waar de heuvels steiler zijn, de lucht dunner, en de stilte bijna tastbaar. We zijn op weg naar Cascina Barroero, een familiebedrijf gespecialiseerd in hazelnoten.
De rondleiding: Bomen, schapen en duurzaamheid
We parkeren bij een boerderij op 650 meter hoogte, omringd door heuvels vol hazelnootbomen. Camilla, de dochter van eigenaren Stefano en Isabella, verwelkomt ons in vloeiend Engels. Ze draagt laarzen en een vest, haar haar zit in een paardenstaart, en ze straalt die rust uit die je alleen ziet bij mensen die precies weten wat ze doen.
De rondleiding begint in de boomgaarden. Hazelnootbomen zijn lager dan je denkt — compact, knoestig, met brede kronen die schaduw werpen. Camilla legt uit dat een boom pas na vijf jaar noten draagt, maar dan wel tot vijftig jaar lang blijft produceren. De mooiste bomen hier zijn twintig tot vijfentwintig jaar oud — op hun hoogtepunt, zeg maar.
En dan zie je ze: schapen die rustig grazen tussen de bomen. Grappig genoeg zijn die schapen geen decoratie — ze doen echt werk. Ze eten het onkruid, bemesten de grond, en houden de boomgaarden gezond. Geen machines, geen chemicaliën — gewoon schapen die doen waar schapen goed in zijn.
We lopen verder naar de verwerkingsatelier. Hier worden de hazelnoten gedroogd, geroosterd en gepeld. De machines zijn simpel maar effectief. Stefano vertelt dat ze alles zelf doen: van plukken tot verpakken. De schillen? Die worden verbrand om warm water te maken. Niets wordt verspild — tutto si usa, alles wordt gebruikt.
Tijdens de rondleiding proeven we: geroosterde noten (nog warm), hazelnotenkoekjes (bros en boterzoet), hazelnootmeel (nootachtig en intens), en hazelnootboter (romig als pindakaas, maar verfijnder). Camilla geeft ook stukjes chocolade met hele noten erin — de Tonda Gentile delle Langhe is niet voor niets een van de beste hazelnoten ter wereld.
De lunch: Vier gangen, één ingrediënt
Na de rondleiding wandelen we naar de agriturismo — een eenvoudige eetruimte met lange houten tafels, openslaande deuren naar het terras, en uitzicht op de boomgaarden. We gaan zitten, schenken wijn in (een lokale Barbera, natuurlijk), en wachten op wat komt.
De lunch bestaat uit vijf gangen, allemaal met hazelnoten als hoofdingrediënt:
We beginnen met een welkomstgerecht, klein, verfijnd, een voorbode. Dan volgen vier gangen die de veelzijdigheid van de noot laten zien: een antipasto met knapperige en verse elementen, een primo met verse pasta en romige saus, een secondo met vlees van de eigen boerderij waarin hazelnoten zijn verwerkt, en tot slot een degustazione, een proeverij van huisgemaakte desserts met koffie. Alles smaakt naar hier: de aarde, de bomen, de handen die het maakten. Water, koffie en wijn zijn inbegrepen. En heb je een dieetwens? Vegetarisch, veganistisch of glutenvrij is mogelijk.
Tussen de gangen door praten we met elkaar, met Camilla, met Stefano. Iemand vraagt hoe je hazelnoten thuis kunt roosteren (antwoord: lage oven, vaak schudden, niet te lang). Een ander wil weten hoe je hazelnootpasta maakt (antwoord: malen, malen, malen tot het olie wordt). De gesprekken zijn relaxed, de tijd verdwijnt.
Wat ik zelf altijd merk tijdens dit soort lunches: mensen worden anders. Rustiger. Meer in het moment. Misschien komt het door de omgeving — de heuvels, de schapen, de eenvoud. Of misschien komt het door het eten — puur, lokaal, gemaakt met aandacht. Vita lenta, het trage leven, zoals de Italianen het noemen.
We blijven tot rond 15:00 in de middag. Sommigen kopen hazelnoot producten om mee naar huis te nemen: pasta, koekjes, meel. Anderen wandelen nog even rond of maken foto’s van de schapen. De zon staat laag, het licht is goudkleurig.
Vervolgens gaan we naar de volgende etappe, Beppe Pescaja!
Wijnhuis Pescaja: Zon, hart en ziel
Om vier uur stappen we in de touringcar richting Wijnhuis Pescaja, op twintig minuten rijden van Ca’Vittoria. Het domein ligt verscholen tussen de heuvels van Cisterna d’Asti, precies op de plek waar de regio’s Roero, Langhe en Colline Alfieri elkaar raken.
We worden verwelkomd door Beppe Pescaja, een jonge wijnmaker die op zijn negentiende zijn eigen wijnmakerij startte. Beppe is geen gewone producent — hij is een filosoof met modder aan zijn laarzen. Hij vertelt over zijn drie kernwaarden: zon (de aarde en het klimaat), hart (de passie van zijn team) en ziel (de essentie die in elke fles zit). Klinkt zweverig? Misschien. Maar als je zijn wijn proeft, begrijp je het.
De wijngaarden liggen op heuvels met perfecte zonexpositie. De Alpen in het noorden zorgen voor koele avonden, de Middellandse Zee op 80 kilometer afstand voor een mild klimaat. De bodems variëren: kalksteen voor rode druiven, zand en klei voor witte. Alles klopt hier — de natuur werkt mee, en Beppe luistert.
We proeven verschillende wijnen. De Roero Arneis — fris, bloemig, met een vleugje groene appel — wordt ook wel de “witte Barolo” genoemd. De Barbera d’Asti heeft die typische zuurgraad die je mond doet wateren, gecombineerd met rijpe kersen en kruiden. En dan is er de Nebbiolo Terre Alfieri, een wijn die je vasthoudt met tannines en je loslaat met elegantie.
Tussen de proeverij door serveren ze Piedmontese snacks: rauwe tonijn met olijfolie en citroen, vitello tonnato, gegrilde groenten, brood zo knapperig dat je het door de ruimte hoort. Het zonlicht valt schuin door de ramen. Beppe vertelt over zijn familie, over de oogst van vorig jaar, over hoe wijn maken eigenlijk gewoon tijd geven is.
Om een uur of zeven rijden we terug naar Ca’Vittoria. Sommigen kiezen voor een optioneel diner bij een restaurant in Cisterna d’Asti — anderen vallen moe en voldaan in bed.
En morgen? Dan gaan we naar de stad.
Dag 3 – Stroop je mouwen op, we gaan samen koken op z’n Italiaans tijdens onze Kookworkshop!
De kookworkshop: Handen in het deeg
Na de middag, als het licht zachter wordt, verzamelen we om 16:30 uur in de professionele keuken van Ca’Vittoria. Ik sta vooraan, schort voor, messen geslepen. Ylenia loopt rond met wijn en water. De kookworkshop is geen show, maar een échte les, je leert door te dóén.
We gaan aan de slag met verse Piemontese pasta, die iconische lintjes of gevulde ravioli die je in elk authentiek restaurant tegenkomt. Ik laat zien hoe je het deeg kneedt tot het zijdezacht aanvoelt, hoe je het rolt, snijdt, en vormt met alleen je handen en een beetje geduld. Je voelt de textuur onder je handen veranderen. Sommige deelnemers hebben nog nooit pasta gemaakt, anderen zijn doorgewinterde thuiskoks. Maakt niet uit. Iedereen rolt, snijdt, lacht als een lint te breed wordt.
Wat ik altijd merk: mensen ontspannen zodra hun handen bezig zijn. De gesprekken worden persoonlijker, de verhalen komen los. Iemand vertelt over een reis naar Toscane, twintig jaar geleden. Een ander over de oma die altijd ravioli maakte op zondag. Koken verbindt, fatto con amore, zoals ze hier zeggen. We werken met seizoensgebonden ingrediënten uit de streek, wat de markt die ochtend bracht, wat de tuin van Ca’Vittoria opleverde. Verse kruiden, lokale kazen, misschien truffel als het seizoen het toelaat.
Elk gerecht vertelt het verhaal van Piemonte, van deze heuvels, van dit moment. ’s Avonds eten we wat we gemaakt hebben. De pasta wordt geserveerd met simpele, klassieke sauzen die de smaak van het deeg laten spreken, boter en salie, een lichte bouillon, of een romige saus met lokale kaas. Het smaakt naar traditie, naar tijd, naar aandacht. En ja, het smaakt ook een beetje naar jezelf.
En morgen? Gaan we naar de prachtige stad Turijn waar we behalve sightseeing ook gaan proeven en workshops gaan meemaken!
Dag 4 – Turijn — Cultuur, koffie, vermouth en chocolade
Een dag vol zintuigen in de hoofdstad van Piemonte
Na het ontbijt stappen we in de bus richting Turijn — de hoofdstad van Piemonte, een stad die elegantie en industrie op een unieke manier combineert. Brede boulevards met arcades, paleizen met barokke gevels, en overal die typisch Italiaanse mix van historie en modern leven.
Stadswandeling: Arcades, pleinen en verhalen
We beginnen met een stadswandeling onder leiding van een lokale gids. Ze neemt ons mee door de arcades — overdekte galerijen die je droog houden, ook als het regent. We lopen over Piazza Castello, het politieke hart van de stad, langs Palazzo Reale en Palazzo Madama. De gids vertelt over het Huis van Savoye, over hoe Turijn de eerste hoofdstad van het verenigde Italië was, over de Fiat-fabrieken die de stad industrieel maakten.
Het mooie aan een gids? Ze kent de verhalen achter de gevels. De plek waar Nietzsche woonde. De bar waar de Piemontese politici vergaderden. De straat waar Cesare Pavese zijn tabak kocht. Turijn is geen toeristische stad — het is een stad die werkt, die leeft, die zich niet opdringt.
La Drogheria: Vermouth, verleiding en verlangen
Na de koffie is het tijd voor iets sterkers. We wandelen naar La Drogheria, een urban-chic cocktailbar aan Piazza Vittorio Veneto, direct langs de rivier de Po. Het interieur is een mix van vintage salon en moderne bazar — lange houten tafels, fluwelen banken, een bar waar zeven bartenders met precisie werken.
We komen hier voor de Vermouth Experience. Vermouth is een aperitief dat in Turijn is geboren — een mix van witte wijn, kruiden, specerijen en een vleugje bitterheid. De bartender legt uit hoe het wordt gemaakt, hoe de smaken balanceren, en laat ons verschillende stijlen proeven: droog, zoet, rood, wit.
Wat ik zelf altijd merk: mensen hebben vaak vooroordelen over vermouth. Te zoet, te oud, te jaren zeventig. Maar als je een verse, ambachtelijke versie proeft — con rispetto, met respect voor de ingrediënten — dan begrijp je waarom Turijnse locals het elke avond drinken. Het wekt je smaakpapillen wakker, het maakt je hongerig, het nodigt uit tot conversatie.
We nippen, we proeven, we lachen. De sfeer is relaxed, de muziek subtiel op de achtergrond. Sommigen bestellen een tweede glas. Anderen kopen een fles om mee naar huis te nemen.
Caffè Torino: De Bicerin — Turijn in een glas
We lopen verder naar Caffè Torino, een klassiek koffiehuis met spiegels, marmer en bediening in livrei. Hier bestellen we de bicerin — een traditionele Turijnse drank gemaakt van espresso, gesmolten chocolade en opgeschuimde room, geserveerd in lagen in een klein borrelglaasje.
Het ziet eruit als een kunstwerk. Het smaakt naar nostalgie — romig, rijk, licht gebitterd door de pure chocolade. Je drinkt het langzaam, want het is te goed om op te drinken.
Om eerlijk te zijn: de eerste keer dat ik bicerin proefde, dacht ik “dit is té zoet voor mij”. Maar na één slok was ik om. Het is niet zoet — het is vol. Het vult je mond, het verwarmt je van binnen, en het maakt dat je even stil wordt.
Domori Chocolade Masterclass: Van boon tot reep
Het hoogtepunt van de dag is de chocolade masterclass bij Domori, een premium bean-to-bar chocolademaker met een winkel aan Piazza San Carlo. Omdat we met een grote groep zijn, splitsen we in twee groepen van maximaal zestien personen — iedereen krijgt persoonlijke begeleiding.
De workshop begint met theorie: de geschiedenis van cacao, de verschillen tussen Criollo-, Trinitario- en Forastero-bonen, de teeltgebieden in Latijns-Amerika. Daarna gaan we naar de praktijk: fermentatie, droging, roosten, malen. We ruiken aan rauwe cacaobonen — de geur is verrassend fruitig, bijna bloemig.
Dan komt de sensorische training. We proeven vier verschillende chocolades: een Criollo uit Venezuela, een blend uit Ecuador, een Gianduja (de Turijnse mix van chocolade en hazelnootpasta), en een limited edition met zeezout. We analyseren geur, smaak, textuur, mondgevoel. We gebruiken een professioneel proefblad om onze bevindingen te noteren.
Wat me altijd raakt: hoe stil iedereen wordt tijdens het proeven. Chocolade is geen snoep — het is een verhaal. Elk stuk vertelt over de bodem, het klimaat, de handen die de bonen plukten, de tijd die eraan is besteed.
Vrije middag in Turijn
Na de workshop is de middag vrij. Sommigen dwalen door de arcades, anderen bezoeken het Egyptisch Museum of drinken aperitivo op een terras. Ylenia en ik zijn beschikbaar voor tips, maar dit is jouw tijd — tempo libero, vrije tijd om te doen wat jij wilt.
’s Avonds keren we terug naar Ca’Vittoria. Moe, maar vol. Vol van beelden, smaken en mooie verhalen.
En morgen? Dan sluiten we af met rijst, risotto, en de terugkeer naar Nederland.
Dag 5 – Tenuta Colombara — Rijstvelden, risotto en afscheid
Een laatste culinaire hoogtepunt voordat we teruggaan
De laatste ochtend breekt aan met een gevoel van “nu al?”. We hebben vier dagen samengeleefd, gegeten, gelachen, geproefd. En vandaag maken we er nog één hoogtepunt van voordat we huiswaarts gaan.
Na het ontbijt verzamelen we bij de touringcar. Vandaag rijden we naar Tenuta Colombara in Livorno Ferraris, in de provincie Vercelli — het hart van de Italiaanse rijststreek. Het is een rit van ongeveer een uur, door een landschap dat verandert van heuvels naar vlakte, van wijngaarden naar rijstvelden die zich uitstrekken tot aan de horizon.
De rijstvelden: Spiegels van de hemel
Als we aankomen, zie je het meteen: water. De velden staan in het voorjaar onder water, en het resultaat is adembenemend — een eindeloos landschap van spiegels die de lucht reflecteren. Blauw, wit, grijs — afhankelijk van het licht. Hier en daar staat een boerderij, een rij populieren, een reiger die stil in het water staat.
Tenuta Colombara is een historisch landgoed uit de 17e eeuw, gerund door de familie Rondolino sinds 1935. We worden verwelkomd door Mario, een gepassioneerde gids die het landgoed en zijn geschiedenis tot leven brengt.
Het rijstmuseum: Verhalen van de mondine
De rondleiding begint in het rijstmuseum, een verzameling authentiek ingerichte ruimtes die het leven van vroeger tonen. We lopen door werkplaatsen van de smid, de timmerman, de kaasmaker. We zien de woonvertrekken, een oude schoolklas, de slaapzalen van de mondine — de vrouwelijke rijstplukkers die met hun blote handen in het koude water werkten om de jonge rijstplanten te wieden.
Mario vertelt over deze vrouwen. Hoe hard ze werkten, hoe weinig ze verdienden, hoe ze zongen om de tijd te verdrijven. Elk voorwerp in het museum is geplaatst zoals het ooit was — authentiek, zonder romantisering. Het is geen prettig verhaal, maar het is wel een belangrijk verhaal. De rijst die we eten, komt van werk, van zwoegen, van handen die ruw werden in het water.
Slow Food erkende Tenuta Colombara als leercentrum voor de Universiteit van Gastronomische Wetenschappen — een teken van hoe belangrijk dit erfgoed is.
Acquerello: De Rolls Royce van de rijst
Na het museum lopen we naar de productiefaciliteiten. Hier wordt de beroemde Acquerello-rijst gemaakt — een Carnaroli-rijst die minimaal één jaar rijpt in gekoelde silo’s voordat hij wordt verpakt. Topchefs als Alain Ducasse noemen het “de Rolls Royce van de rijst”, en dat is geen marketing — het is waar.
Door het rijpingsproces absorbeert de rijst sauzen beter, blijven de korrels steviger, en krijgt de risotto die perfecte, romige textuur zonder kleverig te worden. De Italianen zeggen dat de rijstkorrels “dansen in de mond” — ballano in bocca. Als je het proeft, weet je wat ze bedoelen.
Osteria La Colombara: De beste risotto van je leven (echt!)
De rondleiding eindigt in Osteria La Colombara, het restaurant van het landgoed, midden tussen de rijstvelden. We gaan zitten aan lange tafels, kijken uit over het water, en wachten op wat komt.
En dan arriveert het: risotto, gemaakt met Acquerello, bereid volgens de regels van Piemonte. Simpel, maar volmaakt. De rijst is romig maar niet zwaar. Elke korrel heeft bite. De smaak is puur — boter, Parmezaan, een scheutje witte wijn, bouillon — en toch ongelooflijk complex.
We eten langzaam. Sommigen nemen een tweede portie. Anderen zitten stil, kijken naar de velden, laten het bezinken. Dit is het moment waarop je beseft: dit is waarom we hier zijn. Niet voor de foto’s, niet voor de verhalen die je thuis vertelt. Maar voor dit — een bord risotto, aan een tafel, met mensen die begrijpen waarom eten belangrijk is.
Na de lunch is er tijd voor koffie, voor een wandeling, voor een laatste blik op de velden. En dan is het tijd om te gaan.
Terug naar Amsterdam
We stappen in de touringcar en rijden naar Milaan Linate Airport. Onderweg is het stil — niet ongemakkelijk, maar vol. Iedereen verwerkt op zijn eigen manier wat we de afgelopen dagen hebben meegemaakt.
Om 18:35 uur vertrekken we met EasyJet richting Amsterdam. Om 20:25 uur landen we op Schiphol. De reis is voorbij.
Maar de smaken? Die blijven.
Waarom deze culinaire reis naar Piemonte uniek is
Dit is geen standaard groepsreis met voorgekauwd eten en twintig mensen in een bus die je nooit meer ziet. Dit is een intieme culinaire reis waarin je leeft zoals de Piemontezen leven: langzaam, aandachtig, met respect voor ingrediënten en tradities.
Je staat zelf in de keuken. Je praat met de wijnmakers, de hazelnoottelers, de rijstproducenten. Je proeft dingen die je nergens anders kunt proeven — niet omdat ze exotisch zijn, maar omdat ze echt zijn. Authentieke Italiaanse recepten, traditionele Italiaanse gerechten, en de Mediterrane keuken zoals hij bedoeld is: puur, seizoensgebonden, met liefde gemaakt.
Ylenia en ik leiden deze reis persoonlijk. We koken met je, eten met je, delen verhalen met je. Er zijn geen verborgen kosten, geen verrassingen, geen gedoe. Alleen vijf dagen waarin je meereist door Piemonte en terugkomt met smaken in je geheugen die je nooit vergeet.
Boek je plek — Er zijn slechts 25 plaatsen per reis beschikbaarWe kunnen helaas dus niet voor iedereen een plek voor deze reis garanderen…
Culinaire reizen naar Italië zoals deze zijn schaars. We werken met kleine groepen (maximaal 25 deelnemers) om de kwaliteit en intimiteit te waarborgen. De vorige reis naar Piemonte was binnen tien dagen volgeboekt — mensen die twijfelden, misten hun kans.
Reis 1 vindt plaats van 4 tot en met 8 mei 2026.
Reis 2 vindt plaats van 8 tot en met 12 mei 2026.
De prijs en verdere details ontvang je via Style In Travel.
Reis 3 vindt plaats van 5 tot en met 9 oktober 2026.
Reis 4 vindt plaats van 9 tot en met 13 oktober 2026.
De prijs en verdere details ontvang je via Style In Travel.
Wil je mee? Meer informatie?Neem dan contact op met Monique Meijer van Style in Travel!
Bellen kan ook op: 020-4280555
Ciao Amici, Tot Snel in Piemonte
Ik hoop je te zien tijdens deze reis. Om samen tajarin te maken, om te proeven van Beppe’s wijnen, om te luisteren naar de verhalen van Mario tussen de rijstvelden. Dit is geen vakantie — dit is een ervaring die je verandert.
Buon appetito, en geniet van het leven. Con calma, zoals de Italianen zeggen — met rust, met tijd, met liefde.
