Een plaatpizza zoals in de bakkerijen van Rome: een nat deeg dat een tot twee dagen in de koelkast rijst, in de bakplaat gedrukt en in twee rondes gebakken, eerst met tomaat en daarna met mozzarella. Eén plaat voor vier personen, zonder pizzasteen.
Romeinse stoofkip met een kilo rode en gele paprika, trostomaten en witte wijn, uit één pan in ruim een uur. Het zomergerecht van Ferragosto, met brood voor de saus.
Aardappelblokjes gebakken in het vet van guanciale en van het vuur omgeschept met een crème van eidooier, Pecorino Romano en zwarte peper. Een Romeins bijgerecht voor vier personen in 35 minuten.
De Abruzzese pasta met ei en pecorino, goudgeel gekleurd met saffraan uit L'Aquila en met krokante guanciale. Van het vuur af gebonden, in 30 minuten op tafel voor 4 personen.
Pasta e ceci is de Romeinse pasta met kikkererwten: half gepureerd, half heel, met rozemarijn, knoflook en ansjovis. Klaar in 35 minuten, voor vier personen.
Carbonara met nduja combineert de Romeinse klassieker van eidooiers en guanciale met de pittige smeerworst uit Calabrië, in 35 minuten op tafel.
Wat gebeurt er als je een Romeinse pastaklassieker uit Amatrice dwingt om risotto te worden, gemaakt met Carnaroli uit Piemonte? Niet wat je verwacht. Beter dan je dacht.
Guanciale is het snelst groeiende Italiaanse Ingrediënt in Nederland. Albert Heijn verkoopt het inmiddels in blokjes. Maar wat ís het precies, waarom is het zo anders dan pancetta, en hoe gebruik je het zonder het te verpesten?
Het verschil tussen een gewone carbonara en een onvergetelijke zit hem niet in de eiersaus of de guanciale. Het zit hem in 30 seconden wachttijd na het uitbakken van de artisjokken, precies het moment waarop de witte wijn de gekarameliseerde suikers in de artisjok loslaat. Dat ene moment geeft de saus een diepte die je met geen enkel ander ingrediënt bereikt.
6 april is Carbonara Day, en wij doen mee.
Eieren, Pecorino, guanciale en zwarte peper. Geen room, geen spek, geen excuses. Ontdek het verhaal achter het meest besproken pastagerecht van Italië.
Het geheim zit niet in het gehakt en niet in de kaas. Het zit in het vet dat vrijkomt als je guanciale langzaam uitbakt in een koude pan. Dat vet gaat rechtstreeks de eidooiercrème in en geeft de saus precies die volle, ronde smaak waar je normaal een heel bord spaghetti voor nodig hebt. Eén lepel en je begrijpt waarom Romeinse koks niets weggooien.
Artisjokken moeilijk te bereiden? Onzin. De Italianen doen het al eeuwen met slechts drie ingrediënten en een beetje lef. 🔥