Even in het kort:
De echte Italiaanse foodtrends van 2026 in Nederland zijn pinsa romana, cicchetti en seizoensgebonden koken met witte asperge. Wat we laten liggen: hot honey op alles, vegan whipped ricotta van cashews, en “cucina povera” verkocht als ontdekking. Veel van wat trendrapporten nu als nieuw presenteren, doen ze in Italië al vijftig jaar.
Vorige week zat ik met Ylenia aan de keukentafel met een stapel Nederlandse trendrapporten voor 2026. Witte asperge-carbonara. Vegan whipped ricotta op cashew basis. Pinsa met hot honey. Ze keek me aan met die blik die ze alleen reserveert voor dingen die haar moeder uit Verona nooit zou begrijpen. “Hot honey op pizza? Op een serieuze pizza?”
Ze had een punt. En toch zaten er ook dingen tussen waar we het wél over eens waren. Sterker nog, dingen die we al jaren doen tijdens onze TuinDiners.
De Italiaanse foodtrends 2026 in Nederland zijn een merkwaardige mix. Sommige raken de kern van wat de Italiaanse keuken altijd al was. Sommige zijn social-media-driftbuien. En sommige doen ze in Italië al sinds de jaren vijftig. Tijd om ze uit elkaar te trekken.
Wat de Nederlandse trendrapporten dit jaar zeggen
Een snelle inventarisatie van wat de horeca-rapporten en kookplatforms voorspellen voor 2026: witte asperges in carbonara, Pinsa Romana met stracciatella en mortadella, n’duja met hot honey, plantaardige ricotta op basis van cashew, cicchetti als alternatief voor de drie-gangenmaaltijd, en een terugkeer van langzaam gegaard comfortfood zoals ossobuco. Daarnaast wint de aperitivo aan terrein, met low-ABV spritzes en zero-waste mixology.
Best veel om in één voorjaar te lanceren. En niet alles wat trendt is ook goed.
De trends die we wél omarmen
Pinsa Romana boven Napolitaanse pizza
De Pinsa is geen pizza. Dat is het eerste wat je moet weten. Het is een ovale, langer gefermenteerde flatbread uit Rome die wordt gemaakt van een mix van tarwe-, rijst- en sojameel, met een hydratatie van 80% of meer en een rijstijd van minimaal 48 uur. Het resultaat: een bodem die knapperig is aan de buitenkant en luchtig aan de binnenkant.
Eerlijk? Voor wie thuis wil bakken zonder een dure pizza-oven van 500 graden, is de Pinsa toegankelijker dan een Napolitaanse pizza. De lange fermentatie compenseert wat je in de oven mist aan temperatuur. En de variant met stracciatella en mortadella, die nu overal opduikt, komt niet uit de marketingafdeling van een pizzaketen. Die wordt al jaren gegeten in de bàcari rond het Pantheon. Pistache erbij voor de crunch. Klaar.
Deze trend omarmen we. Met een kanttekening: laat de hot honey weg.
Cicchetti en de terugkeer van delen
Cicchetti zijn de Venetiaanse antwoorden op tapas: kleine borrelhapjes die in de bàcari van Venetië worden geserveerd, vaak op een sneetje brood, vaak met een glaasje ombra ernaast. Sardine in saor, baccalà mantecato, polpette, een stukje gegrilde polenta met gorgonzola.
Dit is het meest TuinDiner-achtige idee in de hele lijst. Wij doen dit al sinds de eerste editie in Heiloo: het gaat niet om een gerecht dat netjes voor je staat, het gaat om wat er gebeurt aan tafel als mensen samen eten en drinken. Tijdens onze proeverijen bij Amoro Mercato Italiano in Heiloo serveren we ze ook regelmatig. Een plank met drie of vier kleine dingen, een glas Soave, een gesprek dat dertig minuten langer duurt dan gepland.
Dat de Nederlandse horeca dit nu ook ontdekt is goed nieuws. Het past bij hoe Italianen al eeuwen eten.
Witte asperge in een Italiaanse pasta
De witte asperge in carbonara, dat is waar het misgaat. Carbonara is carbonara. Vier ingrediënten, geen groente. Wie er asperges bij doet maakt iets anders en moet het ook iets anders noemen.
Maar witte asperge in een pasta? Daar zit muziek in. Een tagliatelle met witte asperge, boter, citroenrasp en een vleugje Parmigiano. Of een variant op cacio e pepe waar de blancheervocht van de asperge de saus mee bindt. De zuiverheid van de Nederlandse asperge verdient deze behandeling, niet de overdaad van guanciale en eierdooier. Wie wel een eigen draai op de carbonara wil maken, kan beter starten met onze risotto carbonara met gemarineerde eidooiers.
Onze risotto met groene asperges en ingelegde citroen werkt overigens ook prima met witte. Andere kooktijd, zelfde principe.
De trends waar we kritisch op zijn
“Swicy” en hot honey op alles
Hot honey, oftewel honing met chili, is geen Italiaanse uitvinding. Mike’s Hot Honey is een New Yorks bedrijf, opgericht in Brooklyn rond 2010. Dat het nu opduikt op pizza’s, op pinsa’s, op burrata, op ricotta, is een Amerikaanse trend die via TikTok naar Europa is gewandeld.
Werkt het soms? Ja. N’duja, de smeerbare pikante worst uit Calabrië, met een druppel honing op een crostino, dat is een combinatie die in Calabrië zelf ook bestaat. Daar gebruiken ze miele di castagno, kastanjehoning, met een lichte bitterheid die de pittigheid van de n’duja oppakt zonder hem te overstemmen.
Maar hot honey op een serieuze Pinsa met stracciatella en mortadella? Nee. Dat is suiker op iets dat al perfect in balans is. Ylenia’s moeder zou je een blik geven die je niet snel vergeet.
De regel: gebruik scherpte als die uit de regio zelf komt. Calabrese peperoncino in olijfolie, prima. Hot honey uit Brooklyn op een Romeinse Pinsa, dat is fusion zonder reden.
Vegan whipped ricotta op cashewbasis
Hier moet ik even gaan zitten. Plantaardige ricotta op basis van cashewnoten en tofu wordt gepresenteerd als een duurzame, moderne stap voorwaarts. Maar cashewnoten komen voor het overgrote deel uit Vietnam en India, met een productieketen die op zijn zachtst gezegd niet zo schoon is als het marketingverhaal suggereert. Tofu is soja, vaak Amerikaans of Braziliaans. Een Italiaanse ricotta van een lokale Nederlandse melkboer, of een Italiaanse ricotta van een ambachtelijke producent, is ecologisch vaak een betere keuze.
En het belangrijkste: plantaardig Italiaans is geen nieuwe ontdekking. De cucina povera, de keuken van Zuid-Italië, is voor het grootste deel plantaardig. Cicerchie, fagioli, lenticchie di Castelluccio, melanzane, carciofi, bietola. Onze pasta mista met gele datterini en provolone piccante is technisch vegetarisch. Onze vegan polenta lasagne met radicchio en paddenstoelen is plantaardig zonder dat het ook maar één imitatieproduct nodig heeft.
Wie meer wil weten over vegetarisch en veganistisch eten in Italië, die hoeft echt geen geblende cashews op een crostino te leggen. De Italianen lossen het al duizend jaar slimmer op.
Wat ze in Italië al jaren doen
Een aanzienlijk deel van wat dit jaar als “trend 2026” wordt gepresenteerd, is gewoon hoe ze in Italië al een eeuw koken. Slow cooking ossobuco met gremolata staat sinds de negentiende eeuw op Milanese tafels. Cucina povera met peulvruchten, kruiden en oude broodresten is geen revival, het is gewoon doorgegaan terwijl wij hier dertig jaar lang convenience food aten. Aperitivo met een spritz en een handvol olijven hoort gewoon bij vier uur ’s middags in elke Italiaanse stad.
Tijdens onze culinaire reizen, eerst Toscane, daarna Puglia, en in 2026 twee keer Piemonte, zien we het keer op keer. De trends die in Nederland nu doorbreken, zijn voor de Italianen geen trends. Het is gewoon eten. Wie zich verdiept in seizoensgebonden Italiaans koken komt er snel achter dat de Italiaanse foodkalender al alles bevat wat een trendwatcher nodig heeft.
Het verklaart ook iets. De trends die in Italië nooit zijn vertrokken, zijn de trends die nu in Nederland blijven hangen. De trends die in Italië nooit zijn aangekomen, zoals hot honey op alles, gaan ook hier weer weg.
Wat dit voor de Nederlandse keuken betekent
De Italiaanse foodtrends 2026 die de tand des tijds doorstaan zijn de trends die geen trends zijn: lange fermentatie, samen delen, seizoensproducten op de manier waarop de regio het al kent. Wat verdwijnt is de social-media-laag erbovenop. Honing op pizza, cashewricotta op crostini, fusion zonder reden.
Onze conclusie? Volg de trends die kloppen met hoe Italië al kookt, en negeer de trends die alleen op Instagram bestaan.
Veelgestelde vragen over Italiaanse foodtrends 2026
Een Pinsa is een ovale flatbread uit Rome, gemaakt van een mix van tarwe-, rijst- en sojameel met een hydratatie van 80% of meer en een fermentatietijd van minimaal 48 uur. Een Napolitaanse pizza is rond, gebruikt enkel tarwemeel en wordt op zeer hoge temperatuur (450 tot 500 graden) gebakken in 60 tot 90 seconden.
Ja, mits je het op zijn Italiaans aanpakt. Een tagliatelle of cacio e pepe-variant met witte asperge, citroenrasp en Parmigiano werkt uitstekend. Een carbonara met witte asperge werkt niet, omdat het de balans van een klassiek viergrediëntenrecept verstoort.
Deels. Combinaties van pittig en zoet bestaan in regio’s als Calabrië, bijvoorbeeld n’duja met kastanjehoning. Maar de hot honey-trend die nu over alles wordt gegoten is van Amerikaanse origine en heeft weinig met de Italiaanse keukentraditie te maken.
Tot slot
Dit voorjaar staan er weer veertig avonden TuinDiner op de planning in de orangerie in Heiloo, plus de proeverijen bij Amoro. Geen hot honey, geen cashewricotta. Wel cicchetti, wel Pinsa op zijn tijd, wel witte asperge in iets dat hem recht doet. En in november vertrekken we met een groep gasten op culinaire reis naar Piemonte, waar de wijnmaker van Pescaja ons opnieuw zal uitleggen waarom Nebbiolo geen Barolo nodig heeft om groots te zijn.
Trends komen en gaan. De Italiaanse keuken blijft.
