Edwin dacht aan Ton en Anneke: een lange tijd van zorg, en daarna een verlies dat hard aankwam. Op 29 juli schoven ze aan bij De Gastvrije Tafel in onze kas in Heiloo. Achteraf noemden ze het simpelweg een warme avond.
Twee koks, twee lange tafels, honderdtwintig gasten en een kerk uit 1518. Op 3 oktober koken Jan-Willem van Restaurant Vito en ik samen in de Grote Kerk in Alkmaar. Vijf gangen. Wat erop staat hoor je pas als het bord voor je neus staat.
Twaalf plakjes kalfsvlees, drie ingrediënten erin gerold, en een crème van tomaten die drie kwartier roosterden tot hun suikers concentreerden. Geen broodkruim, geen zoetzure vulling: aubergine, provola en munt, snel dichtgeschroeid en afgeblust met witte wijn, drie stuks per bord. Involtini zoals Zuid-Italië ze bedoelde, zomers genoeg voor de tuin.
"Ze zorgt al jaren voor haar gezin en haar drie kinderen, zelden voor zichzelf. Anika, die wekelijks bij haar over de vloer komt, zag dat en droeg haar voor bij De Gastvrije Tafel. Voor één avond stonden niet de zorgen centraal, maar Nika en Willem zelf."
Dertig jaar zorgde zij voor hem. Nu zorgt hij elke dag voor haar, zonder klagen. Hun dochter gaf ze één avond waarin ze niet hoefden te zorgen, maar verzorgd werden.
Jarenlang was Jeroen degene die voor zijn vrouw zorgde. Tot hij zelf een hersenbloeding kreeg, en zijn dochter besloot dat hij en Mireille wel een avond verdienden waarin niemand voor een ander hoefde te zorgen.
Een goede carpaccio heeft geen kaas, geen rucola en geen truffelolie nodig. Deze versie leunt op ansjovis, citroen en wilde venkel: drie ingrediënten die samen een saus vormen die zilter en frisser smaakt dan je zou verwachten. Binnen vijftien minuten op tafel, zonder dat je één pan aanraakt.
Twee stoelen aan onze lange tafel blijven deze zomer leeg, tot jij ons vertelt wie ze verdient. Afgelopen woensdag schoof onze eerste gast Dianne aan, aangedragen door haar collega en mede mogelijk gemaakt door Amoro uit Heiloo. Een avond vol licht. Lees haar verhaal in onderstaand artikel...
De meloensalade van mijn oma Nedda uit Verona had geen vuur nodig en geen haast. Zoete meloen, zilte bresaola, romige burrata die je openbreekt op het bord. Drie ingrediënten, één kwartier, en toch krijgen de meeste mensen het niet goed. De fout zit altijd op dezelfde plek.
Een bitterbal. Op een Italiaans diner. Ja, echt.
Mijn maatje Robbie kwam met het idee en ik moest lachen. Tot ik 'm proefde. Samen met snackbistro De Toren uit Castricum maakten we de Bocconcino Caprese: krokant van buiten, vanbinnen de smaak van caprese.
Elke gast krijgt er eentje bij binnenkomst. Met een glas prosecco.
In het kort… Aan onze lange tafel gebeurt elke avond iets moois. Vreemden schuiven aan, kijken elkaar eerst even voorzichtig aan, en zitten na de eerste gang te praten alsof ze elkaar al jaren kennen. Tegen het dessert worden er…
De beste citroenpasta bevat geen room. Wie room toevoegt om hem romig te krijgen, verbergt dat de emulsie niet gelukt is. Met genoeg zetmeelwater en de juiste temperatuur heb je geen druppel room nodig.