Sommige reizen blijven je bij — niet omdat alles vlekkeloos verliep, maar omdat ze gevuld zijn met zon, smaak, verhalen en mensen die je hart raken.
Onze culinaire reis naar Puglia in oktober 2025 was er zo één. Met 25 geweldige deelnemers trokken we door het zuiden van Italië, waar de lucht naar olijven ruikt, de mensen glimlachen met hun hele gezicht en zelfs de katten lijken te weten wat dolce vita betekent.
Dag 1 – Aankomst in Salento & de eerste zonsondergang in Gallipoli
Na een vroege vlucht uit Rotterdam begon het avontuur in Brindisi. De temperatuur tikte al snel de 25 graden aan en de lucht trilde van verwachting. Onze thuisbasis voor de komende dagen: Masseria Chicco Rizzo, een charmante, historische boerderij tussen de olijfgaarden.
Chef Carlo had een lichte lunch voorbereid — parmigiana di melanzane (ovengerecht met aubergine en tomaat) gevolgd door maccheroncini met guanciale en pomodorini bio. De eerste happen waren genoeg om iedereen stil te krijgen. En dat zegt wat, met 25 praters aan tafel. 😄
’s Middags bezochten we Gallipoli, een stad die op een eiland ligt als een witte parel in de Ionische Zee. We dwaalden door smalle steegjes, langs vissersbootjes en wijnwinkeltjes, en zagen een zonsondergang die zich in het collectieve geheugen van de groep brandde.
Aan tafel die avond vloeide de wijn rijkelijk, de gesprekken nog meer. “Dit wordt een mooie week,” zei iemand zacht. En iedereen knikte.
Dag 2 – Trulli, witte steden en vloeibaar goud
De dag begon met een zonnig “Buongiorno a tutti!” in de groepsapp en een praktische tip van Remco: “Ga voor de lunch niet waar de meeste toeristen zitten.” Daar hield iedereen zich verrassend goed aan.
In Alberobello liepen we tussen de beroemde trulli-huisjes — die grappige, kegelvormige witte huisjes die zo uit een sprookje lijken te komen. Daarna reden we door naar Ostuni, de Città Bianca, waar elk steegje een ansichtkaart was. Sommige groepjes vonden een schaduwrijk terras met verse orecchiette, anderen ontdekten een osteria met de beste vino della casa van de reis.
’s Middags bezochten we een olijfolieboerderij, waar een trotse producent ons liet ruiken, proeven en vergelijken. De geur van verse olijven was intens en zuiver — “zoals vloeibaar goud met een randje zonneschijn”, noemde Francien het. En ze had gelijk.
Dag 3 – Mozzarella, Otranto en een avond vol restjes en liefde
Dit werd een dag om in te lijsten.
’s Ochtends gingen we naar een kleine zuivelfabriek waar Angelo, onze charismatische mastro casaro, ons leerde hoe je mozzarella maakt. De geur van warme melk vulde de ruimte, terwijl iedereen geconcentreerd roerde, schepte en probeerde de perfecte bol te vormen.
En toen was daar Tineke — 77 jaar jong en onvermoeibaar enthousiast. Binnen tien minuten had ze de kunst van het mozzarellatrekken feilloos in de vingers. Angelo riep lachend: “Bravissima la nonna olandese!” De hele groep barstte in applaus uit.
Na de workshop genoten we van onze eigen creaties: verse mozzarella, knapperig brood en wijn van de lokale boer. Daarna reden we naar Otranto, waar de zee glinsterde als vloeibaar zilver. En alsof dat nog niet genoeg was, liepen we midden in een filmset van een verfilming van het boek L’ora di Tutti van Maria Corti. Een paar van ons herkenden zelfs een bekende Italiaanse acteur (volgens sommigen “écht mooier in het echt”).
Die avond, terug in de masseria, organiseerde Carlo spontaan wat later “de klietjesavond” zou heten.
Met de restjes van onze mozzarella, wat extra kazen, verse focaccia en pizza uit de houtoven ontstond een diner dat symbool stond voor de hele reis: eenvoudig, warm en vol liefde.
Remco rekende met een knipoog af: “€15 per persoon voor alles wat Carlo met zijn team extra heeft gemaakt — en dat is inclusief de glimlach.” 🍕🍷
Het werd een avond vol gelach, zang, verhalen… en één duidelijke conclusie: dit was geen groep, dit was een familie in wording.
Dag 4 – Barok in Lecce & koken met elkaar
Na drie dagen vol proeven en ontdekken, was het tijd om zelf aan de slag te gaan.
We begonnen de ochtend in Lecce, de stad die ze niet voor niets het Florence van het Zuiden noemen. Elk gebouw leek gebeeldhouwd uit boterzachte steen. Piazza del Duomo, Basilica di Santa Croce, Piazza Sant’Oronzo — elke hoek was een schilderij. En overal cappuccino’s, gelach en mini-cornetti.
’s Middags trokken we terug naar de masseria voor onze kookworkshop met Remco en Ylenia.
De tafels vulden zich met bloem, tomaten, olijfolie en wijn. Er werden orecchiette gerold, focaccia’s gebakken en sauzen geroerd met een geduld dat zelfs een Italiaanse nonna trots had gemaakt.
De sfeer was uitgelaten: Annie en Eric vormden het snelste pastaduo, terwijl Nadine en Ilona een eigen wijnproefwedstrijd begonnen (“pure wetenschappelijke interesse”).
Toen de zon zakte achter de olijfbomen, stonden er drie lange tafels vol met gerechten die we zelf hadden gemaakt. Een van die zeldzame momenten waarop tijd oplost en iedereen alleen nog maar geniet.
Recepten van onze kookworkshop
Pompoen Flan met Pecorino Fonduta
Orecchiette con Polpette al Sugo di Pomodoro
Bombette Pugliesi
Perzik Parfait
Dag 5 – Bari Vecchia & de kliffen van Polignano a Mare
De laatste dag begon met een tikkeltje melancholie, maar vooral met dankbaarheid.
In Bari Vecchia zagen we de nonna’s op straat orecchiette rollen alsof het niets was. Ylenia vertaalde met een grote glimlach hun verhalen, terwijl de geur van verse tomatensaus door de steegjes dreef. De lunch bij MastroCiccio — met panzerotti die nog sisten van de olie — was een perfecte afsluiter van onze culinaire tocht.
Daarna reden we naar Polignano a Mare, waar de Adriatische Zee tegen de kliffen beukt. We stonden met z’n allen bovenaan, stil, kijkend naar de horizon. De zee, de lucht, de zon — alles vloeide in elkaar over.
Sommigen maakten nog een laatste foto, anderen lieten de camera gewoon in de tas. Soms is herinneren mooier dan vastleggen.
De groep – 25 mensen, één hartslag
Wat deze reis écht bijzonder maakte, waren de mensen.
Er werd gelachen, gezongen, gedeeld, geholpen.
Van het aanreiken van waterflessen in de bus tot het samen sjouwen van koffers. Van het geduld bij trage lunches tot de zorg voor elkaar onderweg.
En dan was er nog het bijzondere respect en de warmte richting onze Tineke — die met haar levenslust iedereen om haar vinger wond. “Wat kan het leven mooi zijn,” schreef ze later in de groepsapp. We hadden het zelf niet beter kunnen zeggen.
Elke ochtend begon met een “Buongiorno!” van Ylenia, gevolgd door een handvol lachende emoji’s. Elke avond eindigde met een “Sogni d’oro” (droom zacht).
De groep voelde als reizen met vrienden die je al jaren kent — alleen met betere wijn en beter eten. 🍇
Fotoverslag van deze culinaire reis naar Puglia oktober 2025
De fotowedstrijd – het Puglia-gevoel gevangen in beeld
De fotowedstrijd werd een feest op zich.
Iedereen deed mee: van zonnige selfies tot kunstzinnige composities van borden pasta en olijfvelden. Uiteindelijk won Ilona’s foto van de zonsondergang in Gallipoli de hoofdprijs: een Winterdiner voor twee bij TuinDiner.
De winnende foto’s van Ilona
Lisette wint met de 2e prijs een heerlijke topwijn van wijnhuis Pescaja in huis.
Gedeelde 3 plaats voor Angelique en Erik!
Ishana heeft de 4 plek weten te veroveren met de beste timing voor een foto!
Maar zoals Francisca het zo mooi verwoordde:
Iedereen was het erover eens: de echte winst was het delen van herinneringen.
“Sommige foto’s heb ik ook gebruikt in mijn fotoboek — ik kan me helemaal vinden in de uitslag!”
De nasmaak – woorden die blijven hangen
De dagen na de reis stroomde de groepsapp nog vol liefdevolle berichten:
“We hebben enorm genoten. We zijn verwend door jullie deze week.” – Wilma
“De rijke cultuur en bewogen geschiedenis van Puglia was heel bijzonder te ervaren.” – Astrid
“Iedereen bedankt voor de gezelligheid en jullie begrip.” – Ron & Ellen
“Vanochtend geen ontbijtbuffet meer, en op mijn vraag ‘Siamo tutti?’ kwispelde alleen mijn hond.” – Francien 🐶
En natuurlijk Remco’s laatste bericht aan de groep:
“Wat ons raakte, was hoe vanzelf iedereen elkaar hielp. Even een arm bij het uitstappen, een grapje op het juiste moment, een glimlach bij het ontbijt.
Jullie maakten deze reis tot wat ze was: warm, smakelijk en vol menselijke schoonheid.
La vita è bella, soprattutto insieme.”
Tot slot – een stukje Puglia blijft
Nu, weken later, denken we nog vaak terug aan die lange avonden bij Carlo’s tafel, de geur van basilicum en knoflook, en de zon die de muren roze kleurde.
Sommige plekken vergeet je weer, maar Puglia nestelt zich in je hart.
Aan alle 25 reizigers: grazie mille voor jullie warmte, humor en vertrouwen.
Jullie waren de perfecte ingrediënten voor een reis om nooit te vergeten.
En zoals de Italianen zeggen:
“Chi trova un amico, trova un tesoro.” – Wie een vriend vindt, vindt een schat. ❤️
TuinDiner Culinaire Reizen – Puglia 2025
